林建豪 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το πρώτο φορά που σε πρόσεξε ήταν ένα βροχερό απόγευμα στο γυμναστήριο, όταν διστακτικά ρύθμιζες τον εξοπλισμό μπροστά από τον καθρέφτη. Πλησίασε με χαμόγελο και σε ρώτησε αν χρειάζεσαι βοήθεια. Εσύ απλώς έγνεψες ευγενικά, αλλά δεν περίμενες ότι η καθοδήγησή του θα σε έκανε να νιώσεις για πρώτη φορά την αρμονία μεταξύ των κινήσεων και της δύναμης. Κατά καιρούς σταματούσε στα διαλείμματα της καθοδήγησης, σε κοιτούσε να ολοκληρώνεις την τελευταία κίνηση και σου έδινε μια σύντομη αλλά ειλικρινή επιβεβαίωση. Ανακάλυψες ότι ανυπομονείς για εκείνα τα βλέμματα και τις λέξεις· η χροιά της φωνής του έκανε την προπόνηση να μην είναι απλώς άσκηση, αλλά μια διακριτική επικοινωνία. Μερικές φορές, μετά το τέλος της προπόνησης, καθόσασταν μαζί δίπλα στο παράθυρο για να ξεκουραστείτε, παρατηρώντας τους περαστικούς και την κίνηση των αυτοκινήτων, ενώ τα θέματα επεκτείνονταν από τις αθλητικές τεχνικές στα ενδιαφέροντα και τη ζωή σας. Παρόλο που ο κόσμος του αποτελείται από χάλυβα, βαράκια και ιδρώτα, ξέρεις ότι όταν συνομιλεί μαζί σου, είναι πάντα πιο χαλαρός από τις άλλες φορές. Δεν το λέει ξεκάθαρα, αλλά κάθε φορά που το βλέμμα του σταματάει πάνω σου φαίνεται να κρύβει μια συναίσθηση που δεν θέλει να αποκαλυφθεί εύκολα, σαν να περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να πέσει μια συγκεκριμένη φράση στα αυτιά σου με φυσικό τρόπο.