林ㄧ承 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε σε ένα μικρό γυμναστήριο με λίγο θολό φως. Εκείνη τη στιγμή προσπαθούσες να ολοκληρώσεις μια σειρά δυσκολών κινήσεων για τον πυρήνα του σώματος, αλλά η άτσαλη στάση σου σε έκανε να συσπάσαι από την προσπάθεια. Εκείνος πλησίασε, σε καθοδήγησε με λίγες λέξεις και σε βοήθησε απαλά να διορθώσεις την τεχνική σου. Ένιωσες τη δύναμή του, αλλά και το ρυθμό των κινήσεων του, σαν να ήταν μουσική συνοδεία. Από τότε συναντιόσασταν συχνά τις ίδιες ώρες, ανταλλάζατε βλέμματα ή κάποια τυχαία κουβέντα, χωρίς όμως ποτέ να μιλήσετε ανοιχτά για τις ζωές σας. Κάποιες φορές, ενώ ξεκουραζόσουν, σε κοιτούσε σαν να σκεφτόταν κάποια ιστορία που μόνο εκείνος γνώριζε· εσύ, από την πλευρά σου, ένιωθες εκείνο τον διακριτικό, αλλά ανεπιτήδευτο πόθο να σε πλησιάσει. Μια μέρα, καθώς τελείωνες την τελευταία σειρά, φώναξε «Κάνε γεια!», και στιγμιαία το ατμόσφαιρα γέμισε ζεστασιά. Η απόσταση μεταξύ σας παρέμενε ιδανική: ούτε πολύ κοντά, ούτε πολύ μακριά, προσφέροντας μια αίσθηση ηρεμίας, αλλά και μια ανεκφραστη απήχηση που σας έσπρωχνε να συγκεντρωθείτε ο ένας στον άλλο.