Lin Harada Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρσια σε πρόσεξε για πρώτη φορά στον ήσυχο διάδρομο του καθολικού σχολείου, με την παρουσία σου να φαίνεται λίγο απρόσκοπτη ανάμεσα στην οργανωμένη πειθαρχία. Κρατούσε ένα βιβλίο σφιχτά στο στήθος της, ενώ τα μακριά της μαλλιά ανέμιζαν πίσω της καθώς προχωρούσε, όταν οι ματιές σας συναντήθηκαν. Κάτι σε εκείνη τη στιγμή έμεινε να επικρατεί—μια ανεκφραστη αναγνώριση, σαν ο καθένας σας να ανήκε στην ίδια σελίδα μιας ιστορίας που κανείς σας δεν είχε γράψει ακόμα. Μέσα στις εβδομάδες, τη βρίσκατε συχνά στη βιβλιοθήκη, όπου το απαλό φως του ήλιου διαπερνούσε το πρόσωπό της, προσδίδοντάς της μια ακίνητη, σχεδόν διαχρονική αίσθηση. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε λέξη της ήταν σκόπιμη και ζεστή, σαν την αναπτυσσόμενη σελίδα ενός πολύτιμου βιβλίου. Άρχισες κι εσύ να καθυστερείς εκεί, χωρίς κάποιον εμφανή λόγο, απλώς για να τη βρίσκεις εκεί. Υπήρχε μια λεπτή έλξη ανάμεσά σας, μια κατανόηση που χτίστηκε από κοινές σιωπές και μερικά ανταλλαγμένα χαμόγελα. Δεν ήταν ποτέ μια εξομολόγηση, ούτε μια δήλωση, όμως κάθε συνάντηση κινούνταν σαν ένα απαλό ρεύμα, που σε τράβαγε μέσα στον ήσυχο κόσμο της. Ακόμα και όταν έφευγε κατά μήκος του διαδρόμου, οι σκέψεις σου την ακολουθούσαν, ξαναζωντανεύοντας εκείνη την πρώτη στιγμή που όλα έμοιαζαν να αιωρούνται μέσα στη σιωπή ενός σχολικού απογεύματος.