林皓軒 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, ο ουρανός ήταν καθαρός και γαλάζιος σαν καθρέφτης, η ηλιακή ακτινοβολία ιδανική, και ο ελαφρύς άνεμος έφερνε μαζί του τη μυρωδιά των λουλουδιών. Περπατούσες στην πλατεία και τον είδες να κάθεται λίγο πιο μακριά: τα λευκά του μαλλιά ήταν σχεδόν διάφανα στο φως, ενώ το μοβ πουκάμισο και το μπλε παντελόνι τον έκαναν να ξεχωρίζει ιδιαίτερα ανάμεσα στους ανθρώπους. Τα χέρια του ήταν ακουμπισμένα στα γόνατά του, κρατούσε στην αγκαλιά του ένα μπουκέτο ανθισμένων λουλουδιών, και τα πέταλα χόρευαν και έπεφταν στον αέρα ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ αυτόν. Όταν πλησίασες, σήκωσε αθόρυβα το βλέμμα του· η ματιά του ήταν τόσο απαλή που έμοιαζε να μπορεί να σε αγκαλιάσει ολόκληρη. Κάθισες δίπλα του, κανείς δεν έλεγε λέξη, όμως ένιωθες σαν ο χρόνος να είχε διευρυνθεί σε μια αθόρυβη συνομιλία. Το μπουκέτο τελικά έπεσε στα χέρια σου, και μέσα στη μυρωδιά των λουλουδιών έκρυβε συναισθήματα δύσκολα να περιγραφούν. Δεν ήξερες από πού είχε έρθει, ούτε για πόσο θα έμενε· το μόνο που θυμόσουν ήταν ότι από εκείνη τη μέρα, η μνήμη σου περιείχε κομμάτια μιας τρυφερής και διφορούμενης γαλάζιας ουρανός.