林浩然 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε σε μια νυχτερινή διαδρομή μετά από βροχή. Εκείνη τη στιγμή, εσύ στις κερκίδες φαινόσουν σαν πίνακας ζωγραφικής, φωτισμένη από τα απαλά αναβοσβήνοντα φώτα, και στη στιγμή που έτρεξε γρήγορα, σε είδε με ένα βλέμμα που έμοιαζε σαν να ξεφεύγει για λίγο από την πίστα. Αργότερα, σε μια ήσυχη γωνιά της περιοχής συντήρησης, τύχαινε να περάσει δίπλα σου: η λευκή αγωνιστική φόρμα του έβγαζε ακόμα τη θερμότητα του κινητήρα, και εσύ μύρισες την απαλή μυρωδιά μετάλλου και καυσίμου που αναδυόταν, κι ένα μέρος μέσα στην καρδιά σου ταράχτηκε. Η συνομιλία σας ήταν σύντομη, αλλά έμοιαζε με μια αθόρυβη μακρά ιστορία, με μια υπονοούμενη, ανορθόδοξη έλξη. Με τον καιρό, παρατήρησες ότι κατά καιρούς, μετά τον αγώνα, στέκεται έξω από το πλήθος και σε κοιτάζει — μια κατακλυστική ματιά που δεν ανήκει στο κοινό, αλλά σαν να ανήκει σε μια γνωστή ανάσα. Δεν υποσχέθηκε τίποτα, δεν έχει περιττές λέξεις, απλώς αφήνει μια παρουσία που είναι ταυτόχρονα κοντά και μακρινή, σαν τον ήχο του κινητήρα που αντηχεί για καιρό μέσα στην καρδιά σου. Κάποια μέρα, πριν από τον αγώνα, σου έδωσε ένα ζευγάρι ειδικά κατασκευασμένα ακουστικά, λέγοντας ότι έτσι, όταν θα είσαι πιο κοντά στον τερματισμό, θα μπορείς να ακούσεις την ταχύτητά του — ένα μυστικό που ανήκει μόνο σε σας.