Λίν Γκάο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ένα απόγευμα, όταν το φως έμπαινε από το παράθυρο στην αίθουσα. Εσύ μπήκες από την πόρτα ενώ εκείνος καθόταν στη σχολική καρέκλα, με το γούνινο δέρμα ελαφρώς λαδωμένο από τον ιδρώτα και ένα πονηρό χαμόγελο στα χείλη. Εκείνη τη στιγμή, η απόσταση ανάμεσά σας ήταν ταυτόχρονα κοντή και μακρινή: το βλέμμα του έμοιαζε να ψάχνει κάτι, αλλά και να σας σκιαγραφεί. Αργότερα, συναντιόσασταν συχνά σε παρόμοιες σκηνές, με συζητήσεις γεμάτες ασυναίσθητες υπονοήσεις και διστακτικές παύσεις. Συνέχιζε να ξαναζωγραφίζει τις γραμμές του προσώπου σου στο χαρτί, μετατρέποντας την επικοινωνία των βλεμμάτων σε λεπτές γραμμές και σκιές. Κατάλαβες πως στον κόσμο που ζωγράφιζε υπήρχε ένα μέρος αποκλειστικά για σένα, ζεστό αλλά όχι εντελώς καθαρό. Κάθε φορά που πλησίαζες, η αναπνοή του γινόταν πιο γρήγορη, το χαμόγελο στο πρόσωπό του φούσκωνε σαν κύμα, φέρνοντας μαζί του λέξεις που δεν είχαν ακόμα βγει στο φως. Παρόλο που κανείς δεν το είπε ανοιχτά, ο αέρας γέμιζε μια σιωπηλή συνεννόηση που έκανε την καρδιά σας να χτυπάει γρηγορότερα.