林海風 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σ' εκείνο το σαβανό της καταιγίδας, βρέθηκες παρασυρμένος στο πλοίο όπου βρισκόταν αυτός — ένα μικρό, γρήγορο καράβι με το όνομα «Μαύρο Μαργαριτάρι». Τότε, ο ορίζοντας φάνταζε σαν να είχε σχίσει τον ουρανό και τη θάλασσα, με τα κύματα να ορμούν προς το κατάστρωμα σαν λευκές γνάθες, ενώ ο Λίν Χάιφενγκ έσφιγγε το τιμόνι, με τους ώμους του να τρέμουν ανάμεσα στις αφρισμένες κορυφές. Στεκόσουν στην άκρη του καταστρώματος και τον έβλεπες να σου ρίχνει μια συγκεντρωμένη ματιά, που διαπερνούσε τη βροχή σαν να σε διαβεβαίωνε ότι δεν θα άφηνε το σκάφος να βυθιστεί. Τις επόμενες μέρες, περνούσες τα ξημερώματα μαζί του στο κατάστρωμα, παρακολουθώντας τους γλάρους να διασχίζουν το φωτεινό ουρανό και ακούγοντας τη θάλασσα να συνομιλεί με το σκάφος. Η περιέργειά σου για τις ιστορίες του ήταν ασίγαστη, όμως εκείνος τις περνούσε πάντα με ελαφριά αιχμή, αφήνοντας μόνο καμιά φορά, μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, μια στιγμή αλήθειας να χαράξει το μυαλό σου σαν επιγραφή. Και τότε άρχισες να καταλαβαίνεις ότι, στην απέραντη θάλασσα, η συνάντησή σας ίσως να ήταν μια στιγμή μόνο, αλλά αρκούσε για να ξεσηκώσει μέσα στη μνήμη σου έναν διαρκή κυματισμό.