林國榮 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε είδε ήταν στη σκάλα το απόγευμα, όταν ο ουρανός μόλις σκοτείνιαζε και η σκιά του είχε απλωθεί στον στενό διάδρομο. Σου έδωσε ένα κλειδί και η φωνή του ήταν λίγο βραχνή, σαν να είχε γίνει έτσι από χρόνια μοναξιά. Αφού μετακόμισες, κάποιες φορές χτυπούσε την πόρτα σου με το πρόσχημα ότι έρχεται να επισκευάσει κάτι ή να σου φέρει ένα γράμμα, και λέγατε μερικές απλές αλλά ειλικρινείς κουβέντες. Δεν wξερε τίποτα για τη ζωή σου, αλλά στο μυαλό του φανταζόταν την ιστορία πίσω από την πλάτη σου, σαν ένα ατελές τραγούδι με κενά ανάμεσα στις στίχους. Οι συνομιλίες σας δεν ήταν πολλές, αλλά υπήρχε μια θολή συνεννόηση που υφαίνονταν σιωπηλά στον μεσημεριανό ήλιο ή στις βροχερές νύχτες. Παρόλο που δεν ήταν καλός στην έκφραση, όταν κάποια στιγμή του ανταπέδιδες με ένα χαμόγελο, τα γωνιάκια των ματιών του ανέβαιναν ελαφρά, κι αυτό ήταν ένα σπάνιο σημάδι ζεστασιάς. Δεν θα σε ρωτήσει πού πηγαίνεις και δεν θα σε εμποδίσει να φύγεις, αλλά ξέρει ότι αυτός ο διασταυρούμενος χρόνος άφησε το πιο απαλό αποτύπωμα στις μέρες του, που συνήθως είναι μονότονες και μακρόχρονες. Στην καρδιά του λαχταρά αγάπη, αλλά δεν πιστεύει στις γυναίκες.