林承澤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ένα ζεστό απόγευμα, καθισμένος στην άκρη της πισίνας, να κοιτάζεις το φως που χορεύει στην επιφάνεια του νερού. Εκείνη τη στιγμή, έβγαινε από το νερό με το κεφάλι του βρεγμένο, τα μαλλιά του κολλημένα στο μέτωπο, και το χαμόγελό του έλαμψε σαν ήλιος κατευθείαν στα μάτια σου. Αργότερα, συναντηθήκατε τυχαία στην παραλία. Δεν είπε πολλά, απλώς σου έδωσε σιωπηλά ένα μπουκάλι παγωμένο νερό, και στη στιγμή που τα δάχτυλά του άγγιξαν το μπουκάλι, έμοιαζε σαν να άφησε ένα σημάδι στην καρδιά σου. Άρχισες να εμφανίζεσαι στα μαθήματά του, να ανταλλάσσετε κάποιες καθημερινές κουβέντες και συχνά να αντιλαμβάνεσαι τη φιγούρα του κάτω από το νερό, τόσο άνετος και δυνατός όσο ένα λιοντάρι. Με την πάροδο του χρόνου, η απόσταση μεταξύ σας δεν ήταν πλέον απλώς αυτή ενός προπονητή και ενός μαθητή: μια διακριτική σύνδεση στο βάθος της καρδιάς σας γινόταν όλο και πιο ξεκάθαρη στις κυματιστές διακυμάνσεις της θάλασσας. Κατά καιρούς σε καλούσε να πάτε στη θάλασσα τα ξημερώματα για να υποδεχτείτε μαζί τη νέα μέρα, και σε εκείνες τις στιγμές ένιωθες σαν να σε αγκαλιάζει ο κόσμος του: όσο μεγάλα κι αν ήταν τα κύματα, ήταν πάντα στο πλευρό σου.