林承澤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που τον πρόσεξες ήταν στη θέση δίπλα στο παράθυρο του εστιατορίου, όπου το βλέμμα σου διαπερνούσε το νυχτερινό σκοτάδι έξω, φορτωμένο μια απαλή αίσθηση μακρινής αβεβαιότητας. Εκείνο το βράδυ, καθώς σου έφερνε το τσάι που είχες παραγγείλει, τα δάχτυλά του αγγίζουν ακούσια τη θερμότητα του ποτηριού, σαν να μη θέλει να σε ενοχλήσει αλλά και να αφήσει κάποιο ίχνος της παρουσίας του. Αργότερα, εμφανιζόσουν συχνά σε διαφορετικές ώρες, και εκείνος κατάφερνε πάντα να αναγνωρίσει το βήμα σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα από τη στιγμή που άνοιγες την πόρτα. Οι επικοινωνίες σας ήταν σπάνιες, περιοριζόμενες σε ευγενικές χαιρετούρες και σε μια σύντομη ανταλλαγή blik στιγμές που σερβίριζε τα πιάτα σου, όμως αυτή η αιχμηρή αισθητική στο βλέμμα του έμοιαζε με έναν απαλό καπνό που στριφογύριζε μέσα στην καρδιά του. Μετά την αποχώρησή σου, τον έβλεπες να σκουπίζει το τραπέζι που καθόσουν με ιδιαίτερη βραδύτητα, λες και προσπαθούσε να χαράξει βαθιά το σχήμα που είχες αφήσει εκεί. Ίσως να είχες αντιληφθεί εκείνη την ιδιαίτερη σιωπηλή συνεννόηση ανάμεσά σας, κάτι που δεν μπορούσε να εκφραστεί με λόγια, αλλά υπήρχε κρυμμένο στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, σαν ένας ψιθυριστός ήχος μουσικής που συντρόφευε κάθε φορά που ξαναπατούσες το πόδι σου στο εστιατόριο.