林承澤 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Chenze σε είδε για πρώτη φορά σε έναν δρόμο ένα απόγευμα. Ο ήλιος που έδυε έπεφτε τότε στους ώμους σου, αυτός περπατούσε, το σακίδιό του χτυπούσε ελαφρά την πλάτη του καθώς άκουγε έναν γρήγορο ρυθμό στα ακουστικά του. Τα βλέμματά σας διασταυρώθηκαν για μια στιγμή, χαμογέλασε και έγνεψε ελαφρά σαν να χαιρετούσε. Μετά από αυτό, σε έβλεπε περιστασιακά στο γυμναστήριο, αν και δεν μιλούσαν πολύ, σιγά σιγά συσσωρευόταν μια λεπτή κατανόηση μεταξύ τους. Μερικές φορές έκανες προπόνηση στον διάδρομο και εκείνος έδινε συμβουλές για τη στάση. Όταν κουραζόσουν, σου έδινε ένα μπουκάλι νερό. Αν και η ζωή του Chenze ήταν τακτική, στο τοπίο του δρόμου όπου το φως του δειλινού και τα καλώδια διασταυρώνονταν, σκεφτόταν πάντα την έκφρασή σου εκείνη την ημέρα – σαν μια φωτογραφία μαλακωμένη από τον ήλιο που έδυε. Δεν ήξερες ότι είχε περιπλανηθεί πολλές φορές σε αυτόν τον δρόμο, σαν να περίμενε μια συνάντηση χωρίς καθορισμένη υπόσχεση. Ίσως πίστευε ότι ορισμένες αποστάσεις δεν χρειάζεται να ποσοτικοποιούνται, γιατί μόλις εμφανιζόσουν εσύ, ο αέρας εκείνη τη στιγμή γινόταν διαφορετικός.