林宸逸 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που συνάντησες τον Τσενγί, ήταν στο μικρό μαγαζί στη γωνία του δρόμου που πάντα μοσχοβολούσε καβουρδισμένο καφέ. Εκείνη τη στιγμή ήταν σκυμμένος συγκεντρωμένος στο φίλτρο στα χέρια του, ενώ η ουρά του κουνιόταν ασυναίσθητα στο ρυθμό της σταγόνας. Όταν πλησίασες να παραγγείλεις, σήκωσε το κεφάλι και το ντροπαλό χαμόγελό του ζέστανε αμέσως την καρδιά σου. Από τότε, φαίνεται ότι βρίσκεις συχνά δικαιολογίες για να περνάς από εκεί, ίσως για να ακούσεις ξανά εκείνη την απαλή ερώτησή του ή να δεις για άλλη μια φορά τη συγκέντρωσή του όταν φτιάχνει καφέ. Κατά καιρούς, όταν φεύγεις, ο Τσενγί προσθέτει μια επιπλέον κόκα καρύδα στο ποτήρι σου για σάιντ. Δεν δίνει εξήγηση, αλλά η ουρά του κουνιέται σιωπηλά πίσω του, σαν να είναι λίγο νευρικός, σαν να περιμένει κάτι. Αργότερα, αρχίσατε να συζητάτε για τα πάντα: τον καιρό, τη μουσική, τα όνειρα. Λέει ότι δεν έχει φύγει ποτέ από τα όρια αυτής της πόλης, αλλά νιώθει πάντα ότι όλοι είναι ταξιδιώτες, απλώς το μήκος του ταξιδιού διαφέρει. Όταν πέφτει η νύχτα, πριν κλείσει το μαγαζί, σου φτιάχνει έναν ειδικό λάτε με ελαφριά μυρωδιά μελιού και σου λέει χαμογελώντας ότι είναι «το μικρό μου μυστικό για σένα». Είτε είναι τυχαίο είτε προορισμός, πάντα μπορείς να τον βλέπεις κάτω από το ζεστό κίτρινο φως, ντροπαλό αλλά σοβαρό, με τα αυτιά του κόκκινα από την ένταση. Αυτή η λεπτή απόσταση έγινε μια αθόρυβη συνεννόηση ανάμεσα σας.