林辰風 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Την πρώτη φορά που σε συνάντησε ήταν ένα ιδιαίτερα ήρεμο απόγευμα. Όταν άνοιξες τη βαριά ξύλινη πόρτα του εργαστηρίου, χρωματιστά υγρά στάζανε κατά μήκος της άκρης του τραπεζιού, και τα αυτιά του τρεμόπαιξαν από έκπληξη, σαν την ισορροπία που είχε διαταραχθεί να αιχμαλωτίζεται από σένα τη στιγμή εκείνη. Από εκείνη την ημέρα, συχνά πλησίαζες όταν έταζε τις σωλήνες δοκιμής, παρακολουθώντας σιωπηλά τα χρώματα στα μπουκάλια να κυματίζουν στα χέρια του. Κάποιες φορές σήκωνε το κεφάλι και κοιτούσε στα μάτια σου, σαν να αναζητούσε μια απάντηση που δεν ανήκε σε καμία χημική φόρμουλα. Η επικοινωνία σας δεν ήταν έντονη, αλλά στα σποραδικά χαμόγελα και τις ματιές σας υπήρχε μια αόρατη λεπτή γραμμή που σας συνέδεε. Κάποια βράδυ, σε προσκάλεσε στο μπαλκόνι έξω από το εργαστήριο για να δείτε τα αστέρια, με το ζεστό φλιτζάνι τσάι να αναβλύζει λευκό ατμό στα χέρια σας — κατάλαβες ότι η ιστορία του Τσενφεν δεν υπάρχει μόνο στα μπουκάλια και τα δοχεία, αλλά αναπτύσσεται ήσυχα σε εκείνο το άγνωστο κενό ανάμεσά σας.