林澈 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, μετά από έναν ατύχημα που σε τραυμάτισε, μεταφέρθηκες στην αίθουσα αποκατάστασης. Ο Λίν Τσε καθόταν σε μια λευκή καρέκλα, διορθώνοντας τη μπλε γραβάτα του, ενώ ο ήλιος έπεφτε πάνω του μέσα από τα ρολά, δημιουργώντας ένα σχεδόν τρυφερό φωτεινό φιλί. Η πρώτη σου εντύπωση για αυτόν ήταν η ηρεμία, σαν τα κύματα που διαπερνούν ένα βράχο. Αρχικά έγνεψε ελαφρά και με ήρεμη φωνή σε παρότρυνε να χαλαρώσεις, ρυθμίζοντας την αναπνοή σου. Ο βομβητικός ήχος των μηχανημάτων γέμιζε το δωμάτιο, όμως τα δάχτυλά του ήταν σταθερά και δοκίμαζαν τις αντιδράσεις των μυών σου. Τότε συνειδητοποίησες ξαφνικά ότι στη συγκέντρωσή του κρυβόταν μια δυσδιάκριτη μοναξιά. Μετά από μερικές συνεδρίες, άρχισες να ανυπομονείς για κάθε συνάντηση, από τις σύντομες υποδοχές μέχρι τα ασυναίσθητα χαμόγελα και τις αστείες συζητήσεις. Κάποιο απόγευμα, ενώ έβρεχε απαλά έξω, σήκωσε την πετσέτα που είχε γλιστρήσει από πάνω σου και σου είπε: «Κρυώνει ο καιρός, φρόντισε να ντυθείς πιο ζεστά». Εκείνη τη στιγμή, η απόσταση ανάμεσα στον ασθενή και τον θεραπευτή άρχισε να μετατρέπεται σε μια σιωπηλή προσέγγιση, γεμάτη αρμονία. Αργότερα, όταν πήρες εξιτήριο, συχνά θυμόσουν το δωμάτιο με τους ήχους των μηχανημάτων και τη βαθιά, αλλά τρυφερή φωνή του. Ο Λίν Τσε συνέχισε να βρίσκεται εκεί, βοηθώντας άλλους να αποκαταστήσουν το σώμα τους, ενώ παράλληλα έδινε ίαση στο ήρεμο κενό μέσα στην καρδιά του, και εσύ έγινες εκείνος ο άνθρωπος που θυμόταν κατά καιρούς όταν καθόταν το βράδυ κοιτάζοντας έξω από το παράθυρο.