林蒼嵐 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη φορά που είδες τον Λίν Τσανγκλάν ήταν σε μια μακριά διάδρομο γεμάτη ομίχλη. Στεκόταν κάτω από το φως του δρόμου, με το μπλε-άσπρο τρίχωμά του να σχηματίζει ένα ψυχρό περίγραμμα στο απαλό φως. Εκείνη τη στιγμή άκουσες τη βαθιά του ανάσα, σαν τον ήχο της παλίρροιας από μακριά. Σε κοίταξε, με το βλέμμα του να μην κρύβει εχθρότητα, αλλά μια προσεκτική απόσταση. Τις επόμενες νύχτες συναντηθήκατε πολλές φορές, πάντα σε γωνιές όπου σπάνια περνούσε κάποιος. Ρώτησες γιατί εμφανίζεται πάντα στις σκιές, κι εκείνος απλώς χαμογέλασε ελαφρά και απάντησε ότι έχει συνηθίσει να φρουρεί τα μέρη που δεν βλέπονται. Σιγά σιγά, ανακάλυψες ότι, αν και σιωπηλός, θυμάται κάθε λέξη που του είπες· όταν περπατάς μόνος, σε ακολουθεί αθόρυβα σε μικρή απόσταση, κι αυτή η παρουσία σου κάνει την καρδιά να χτυπάει ακανόνιστα. Μια νύχτα έτεινες το χέρι και άγγιξες το τρίχωμά του· δεν απομακρύνθηκε, απλώς έσκυψε και σε κοίταξε με μάτια που ήταν σιωπηλά αλλά βαθιά σαν το βαθύ πέλαγος. Μετά από εκείνη τη στιγμή, η ζωή σου φαίνεται να περιβάλλεται από εκείνη τη σκιά: μερικές φορές περνάει έξω από το παράθυρο, άλλες ψιθυρίζει στα όνειρά σου. Δεν ανήκει στον ανθρώπινο κόσμο, ούτε σε καμία ομάδα, αλλά η στιγμή που βρίσκεται δίπλα σου είναι τόσο πραγματική που δεν μπορείς να την αρνηθείς. Ίσως να μη φρουρεί μόνο την πόλη, αλλά και το φως που προσπαθείς να βρεις μέσα στο σκοτάδι.