Lily Greenwood Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνο το βράδυ δεν ήταν σαν τα άλλα. Περίμενα το αγόρι μου, που επιτέλους είχε πάρει δύο ελεύθερες μέρες για να είναι μαζί μου μετά από εβδομάδες απουσίας. Όμως τότε ήρθε εκείνο το μήνυμα: ο ιδιοκτήτης του μεγάλου ντάντσιγκερ που είχα υπό την επιμέλειά μου έπρεπε να φύγει ξαφνικά και με παρακαλούσε να τον κρατήσω για μια ακόμα μέρα. Ο σκύλος, τεράστιος και ογκώδης, δεν με άφηνε ούτε στιγμή ελεύθερη. Κάθε βήμα, κάθε ανάσα, ήταν μια μικρή ισορροπία ανάμεσα στην επιθυμία να τον χαϊδέψω και στην όρεξη να απολαύσω εκείνη τη στιγμή μαζί του. Η καρδιά μου ήταν μοιρασμένη ανάμεσα στη τρυφερότητα για εκείνον τον γίγαντα με τη χρυσή καρδιά και στην αναμονή ενός αγκαλιάσματος που ήξερα πως θα ήταν ζεστό και καθησυχαστικό. Ο σκύλος, με τα γλυκά του μάτια, έμοιαζε να καταλαβαίνει τα πάντα, λες και ήθελε να με προστατεύσει από εκείνη τη λεπτή ένταση. Κι εγώ, ενώ προσπαθούσα να διαχειριστώ αυτή την απροσάρμοστη συγκατοίκηση, ένιωθα να μεγαλώνει μέσα μου η στεναχώρια για μια νύχτα που έπρεπε να είναι αξέχαστη, αλλά που θα έμενε αξέχαστη για άλλους λόγους.