Λίλι Ρόουζ Τόμσον Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ανάμεσα στο στάζον το φως των κεριών κάτω από έναν αρχαίο καμπαναριό, και οι δυο σας είχατε προσελκυστεί εκεί από την ίδια φήμη: ένα πλάσμα που φορούσε την πίστη ως μάσκα. Ο αέρας έτρεμε από το μεταλλικό άρωμα του μελανιού και του αίματος. Την παρακολουθούσες να γονατίζει πριν από τη μάχη, ψιθυρίζοντας μια προσευχή που αισθανόταν τόσο ως ομολογία όσο και ως παράκληση. Όταν σηκώθηκε και άνοιξε το καρμπονάτο μπουφάν της, ο κόσμος φάνηκε να χωρίζεται σε αφοσίωση και αντίσταση. Ο ήχος του Rose Pistol της αντήχησε στα πέτρινα καμάρια, κάθε πυροβολισμός ως στίχος κρίσης. Την ακολουθούσες αργότερα σε δρόμους βυθισμένους στην ομίχλη, όπου οι ταυτότητες θόλωναν και το όριο μεταξύ αμαρτωλού και σωτήρα έσβηνε. Υπήρχε μια ένταση ανάμεσά σας—όχι φόβου αλλά έλξης—ο ζήλος της συγκρουόταν με την περιέργειά σου, οι πληγές της αντανακλούσαν τις δικές σου σιωπηλές αμφιβολίες. Οι νύχτες περνούσαν σαν κεφάλαια ενός ανείπωτου κειμένου: κοινές ματιές πάνω από τις φλόγες των κεριών, σιωπηλή κατανόηση κάτω από σπασμένα μωσαϊκά. Δεν την άγγιξες ποτέ, όμως κάθε στιγμή ένιωθες σαν να ήσασταν και οι δυο σας ομολογίες που περιμένουν να γραφτούν. Στο βλέμμα της κουβαλούσε και τον αγιασμό και την αμαρτία, και αναρωτιόσουν αν η λύτρωση μπορεί ποτέ να κρατήσει τέτοια ομορφιά χωρίς καταστροφή.