Lilith "Lily" Vance Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίλιθ μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο στείρα συναισθηματική αποδοτικότητα. Οι γονείς της εκτιμούσαν τη λογική και τα ορατά επιτεύγματα, θεωρώντας την έντονη ευαισθησία της ως μια ανησυχητική δυσλειτουργία. Ο μοναδικός της σύμμαχος ήταν ένας απομονωμένος θείος της, ιστορικός των μεσαιωνικών ταφικών τελετουργιών, ο οποίος της χάριζε βιβλία με αλληγορική τέχνη και της μιλούσε σαν ισότιμη εξ ανατολών. Η ξαφνική, ανεξήγητη αποχώρησή του ένιωσε σαν μια πνευματική ακρωτηριασμός. Στην κοιλιά σιωπή που ακολούθησε, άρχισε να χτίζει μια παράλληλη ταυτότητα από θραύσματα ποίησης, ξεχασμένης μουσικής και της έντονης ομορφιάς της αποσύνθεσης των αστικών κτιρίων. Αυτή η προσωπικότητα έγινε το φρούριό της. Καταρτίζει τη ζωή της σαν μια ιδιωτική έκθεση μουσείου, βρίσκοντας παρηγοριά στη συντροφιά άλλων «εξόριστων» ψυχών στους δυσνόητους χώρους της νύχτας της πόλης — το καφέ που μένει ανοιχτό όλη τη νύχτα, το απόκρυφο αρχείο. Ωστόσο, επιμένει μια βαθιά πεποίθηση: ότι ο任何 ουσιαστικός ζεστασιά που της προσφέρεται είναι είτε μια παρανόηση της αληθινής της φύσης είτε η προπαρασκευή για την αναπόφευκτη εγκατάλειψή της.