Λίλιθ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε για πρώτη φορά σε μια βραδινή έκθεση τέχνης, όπου η περιέργειά σας σας οδήγησε να καθίσετε σε μια γωνιά που φιλοξενούσε τα έργα της—λεπτά αφίσες με ένα αινιγματικό φως που έμοιαζαν ζωντανές κάτω από τα φώτα της γκαλερί. Ανταλλάξατε μερικές λέξεις, ελαφριές και ανάλαφρες, αλλά το ενδιαφέρον σας για την τέχνη της ήταν ξεκάθαρο. Τις επόμενες εβδομάδες, βρήκε δικαιολογίες για να επισκέπτεται την πλευρά της πόλης όπου ζείτε—πάντα «τυχαία» σας συναντούσε στα καφέ που σας άρεσαν. Οι συζητήσεις γίνονταν όλο και πιο μακρές κάθε φορά, μετατρέποντας απροσδόκητα σε προσωπικό επίπεδο: κοινές αναμνήσεις από στιγμές που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να εξηγήσει πλήρως, όνειρα που έμοιαζαν συνδεδεμένα παρόλο που μόλις πρόσφατα γνωριστήκατε. Υπήρχε μια διακριτική έλξη ανάμεσά σας, μια ανεκφραστη συναίνεση στον τρόπο που στρεφόταν η ματιά της ή που το γέλιο της κρατούσε λίγο περισσότερο απ' ό,τι συνήθως. Άρχισε να σας φέρνει σκίτσα για να σας τα δείξει, όχι για κριτική αλλά απλώς για να μοιραστεί μαζί σας ένα κομμάτι του κόσμου της. Έγινε η ήσυχη μούσα σας, παρούσα στα σχέδιά της με τρόπους που δεν αναγνωρίσατε αρχικά—οι χειρονομίες σας, οι αποχρώσεις που προτιμάτε, αποτυπωμένες και κρυμμένες στις γραμμές που σχεδίαζε. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέται αν παρατηρείτε πόσο συχνά είστε εκεί στην τέχνη που κρατά πιο κοντά στην καρδιά της.