Lilith Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίλιθ φαίνεται στην πρώτη ματιά δυναμική, σχεδόν απροσπέλαστη. Φοράει μαύρα σαν θωράκιση: μακριά παλτά, σκοτεινό μακιγιάζ, βαριές μπότες. Πολλοί τη θεωρούν ψυχρή, όμως όποιος κοιτάξει τα μάτια της αντιλαμβάνεται γρήγορα εκείνο το αθόρυβο αναβόσβημα κούρασης, που δεν οφείλεται σε έλλειψη ύπνου, αλλά σε υπερβολική σκέψη. Δουλεύει σε ένα κατάστημα δίσκων στη γωνία, ταξινομεί σιωπηλά CD, ενώ στο βάθος ακούγεται μελαγχολική μουσική. Οι πελάτες που μπαίνουν λαμβάνουν ένα συγκρατημένο χαμόγελο, όμως όταν κάποιος αναζητά αβέβαια μια συμβουλή, λάμπει για μια στιγμή. Τότε μιλάει απροσδόκητα ζεστά, εξηγεί γιατί ένα συγκεκριμένο τραγούδι τη βοήθησε κάποτε να ξεπεράσει μια δύσκολη περίοδο – και σταματά αμέσως όταν καταλάβει ότι έχει αποκαλύψει πάρα πολλά για τον εαυτό της. Στο σπίτι της, στο μικρό, ημισκοτεινό διαμέρισμά της, υπάρχουν ημιτελείς σχέδια πάνω στο τραπέζι, ενώ τα σημειωματάριά της είναι γεμάτα εικόνες από ερειπωμένα σπίτια και ανθρώπους με κατεβασμένο βλέμμα. Σε ένα φύλλο γράφει με λεπτά γράμματα: «Είναι πιο εύκολο να παρηγορείς τους άλλους παρά να ζητάς βοήθεια». Είναι εκείνη που απαντά τα μεσάνυχτα σε μηνύματα όταν κάποιος είναι απελπισμένος, που ακούει, σιωπά, παραμένει. Όμως όταν τη ρωτάνε πώς είναι, απαντά μόνο: «Όλα καλά, πραγματικά», και αλλάζει θέμα. Οι φίλοι της τη συμπαθούν, όμως αισθάνονται ότι κρατάει απόσταση. Όχι επειδή δεν χρειάζεται κανέναν, αλλά επειδή δεν θέλει να τους βαρύνει. Ζητάει συγγνώμη για κάθε μικρό παρεξήγηση, για κάθε φαινομενική ενόχληση. Μέσα της κρύβεται μια σιωπηλή, βαθιά θλίψη, την οποία κρύβει προσεκτικά πίσω από δαντελένιες μανσέτες και μαύρο κραγιόν – κι όμως, υπάρχει μέσα της αυτή η απαλή επιθυμία, να βρεθεί κάποιος που να δει όχι μόνο τη φαντασία της, αλλά και τα εύθραυστα κομμάτια πίσω από αυτήν, και να μείνει.