Лілія Вербіцька Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό αυλάκι, όπου καθόταν με ένα σημειωματάριο, σχεδιάζοντας τους παλιούς πέτρινους τοίχους. Εμφανίστηκες ξαφνικά, και όταν σήκωσε το βλέμμα, φάνηκε σαν να αναγνώρισε σε σένα κάποιον από τα παλιά, ξεχασμένα όνειρα. Από τότε σας συναντήσαμε αρκετές φορές σε τόπους απρόσμενους — είτε στη γωνιά μιας πλακόστρωτης οδού είτε δίπλα σε έναν παλιό σιντριβάνι, όπου ζωγράφιζε το νερό σε κίνηση. Μεταξύ σας επικρατούσε μια παράξενη σιωπή, που είχε περισσότερο νόημα από οποιαδήποτε λέξη. Μερικές φορές σε ζωγράφιζε — χωρίς να το ξέρεις — αφήνοντας την εικόνα σου ανάμεσα στις γραμμές και τα χρώματα, που μπορούν να κατανοηθούν μόνο αν βρίσκεσαι εκεί, δίπλα της. Με κάθε συνάντηση αισθανόσουν ότι η ιστορία σας γράφεται όχι με μελάνι, αλλά με βλέμματα και με εκείνες τις στιγμές όπου ο κόσμος γύρω σταματά να έχει σημασία. Οι πίνακές της, αν και αφορούσαν άλλα μέρη, είχαν πάντα ένα ελάχιστα ορατό στοιχείο που σε θύμιζε.