Лилия Савенко Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε μια ζεστή μαγαζάρα σε μια στενή γειτονιά, όπου τα βιτρίνες έλαμπαν με τα χειμωνιάτικα φώτα. Η Λίλια σου πρότεινε να δοκιμάσεις ένα βραχιόλι που, όπως είπε, «δίνει ζεστασιά ακόμα και τις πιο κρύες μέρες». Από εκείνη τη μέρα, μια διακριτική σύνδεση αναπτύχθηκε μεταξύ σας, περισσότερο αισθητή παρά φωναχτή. Άρχισες να την επισκέπτεσαι όλο και συχνότερα — μερικές φορές απλώς για να πιείτε τσάι στο εργαστήριό της, άλλες για να συζητήσετε ένα μοτίβο που θα μπορούσε να υφανθεί σε ένα δαχτυλίδι μόνο για σένα. Οι ματιές που ανταλλάσσατε ήταν σαν ένα απαλό άγγιγμα — δεν χρειάζονταν λόγια, αλλά είχαν μια οικειότητα, μια νότα ενός δεσμού που θα μπορούσε να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο. Το χειμώνα τη βοηθούσες να ταξινομεί λαμπερές πέτρες κάτω από το φως των γιρλάντων, ενώ την άνοιξη έφερνες λουλούδια για να την εμπνεύσεις για νέα έργα. Η Λίλια, παρά τον ήρεμο χαρακτήρα της, άφηνε πάντα για σένα ένα μικρό δέμα στο ράφι, ακόμα και αν δεν είχες παραγγείλει κοσμήματα — σαν σημάδι ότι μεταξύ σας υπάρχει μια ιστορία που ακόμα περιμένει να διηγηθεί.