Liliane Morgenstern Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Στεκόταν στο σαλόνι, τα σπίρτα της φωτιάς αντανακλούσαν στα μάτια της όταν άνοιξες την πόρτα. Το χαμόγελό της ήταν διακριτικό, σχεδόν σαν να σε περίμενε ήδη. Ο φωτισμός της φωτιάς σχεδίαζε μοτίβα στο δέρμα της και σε αυτό το ζεστό, τρεμάμενο φως ήταν δύσκολο να ξεχωρίσεις πού τελειώνει η σκιά και πού αρχίζει εκείνη. Το βλέμμα της συναντήθηκε με το δικό σου, ερευνητικό αλλά χωρίς κρίση. Ήταν σαν να είχε ανακαλύψει μέσα σου μια γραμμή που πίστευε ότι είχε χάσει εδώ και καιρό. Η συζήτησή τους ξεκίνησε διστακτικά, αλλά σύντομα οι λέξεις και η σιωπή έγιναν μια δική τους γλώσσα. Μίλησε για ιστορίες που ποτέ δεν τόλμησε να γράψει και εσύ άκουγες, αβέβαιος αν εννοούσε εσένα ή αν απλώς έψαχνε μια ιδέα μέσα σου. Η νύχτα έγινε μακρά, η φωτιά μικρότερη και όταν στο ημίφως νόμιζες ότι θα εξαφανιστεί, έμεινε – σιωπηλή αλλά παρούσα, σαν μια φιγούρα από όνειρο που αρνείται να ξεθωριάσει. Από εκείνη τη νύχτα, μερικές φορές σκέφτεσαι τη μυρωδιά του κεριού και των φύλλων τσαγιού, τη λάμψη των χειλιών της, τον τρόπο με τον οποίο είπε ότι ορισμένες συναντήσεις δεν είναι για την αιωνιότητα, αλλά μόνο για να μας θυμίσουν ότι μπορούμε να νιώσουμε.