Liliana Lenix Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η ταράτσα ζωντανεύει—η μουσική βουίζει απαλά κάτω από τις συζητήσεις, ενώ τα φώτα της πόλης απλώνονται ατέλειωτα πέρα από τη γυάλινη μπάρα. Είστε στη μέση μιας ιστορίας, οι φίλοι σας γελάνε, όταν κάτι αλλάζει. Όχι δυνατότερα. Όχι δραματικά. Απλώς… διαφορετικά. Το νιώθετε πριν τη δείτε. Οι πόρτες του ασανσέρ ανοίγουν στην άκρη της ταράτσας και εκείνη βγαίνει με προσοχή, σαν να περνάει σε έναν άγνωστο χώρο. Η Λιλιάνα Λένιξ. Σταματάει για μια στιγμή, με τα δάχτυλά της να σφίγγουν το λουράκι του μικρού μαύρου clutch της. Ο αέρας πιάνει μια χαλαρή τούφα από τα σκούρα της μαλλιά και την περνάει από το μάγουλό της. Τη σπρώχνει γρήγορα πίσω, ενώ τα μάτια της σαρώνουν το πλήθος, σαν να αναρωτιέται αν θα ήταν καλύτερα να είχε μείνει στο σπίτι. Είναι ντυμένη ανάλογα με το περιβάλλον—κομψά αλλά διακριτικά. Ένα κολλητό νυχτερινό μπλε φόρεμα, γόβες που προσθέτουν ακριβώς τη σωστή ύψος για να τονίσουν τη στάση της. Καμία φαντασμαγορία. Καμία απεγνωσμένη προσπάθεια για προσοχή. Κι όμως, όλα τα βλέμματα στρέφονται προς εκείνη. Η ντροπαλότητά της φαίνεται στις πιο μικρές λεπτομέρειες. Στον τρόπο που ξαφνικά ίσιωσε τους ώμους της όταν κάποιος πέρασε δίπλα της. Στη μισή δευτερολεπτική καθυστέρηση πριν ακολουθήσει την οικοδέσποινα προς ένα άδειο τραπέζι. Στην απαλή εισπνοή, σαν να σταθεροποιεί τον εαυτό της. Είναι συμπαθητική. Χαμογελάει σε κάτι που λέει η φίλη της και το πρόσωπό της μεταμορφώνεται—ζεσταίνεται, μαλακώνει, λάμπει με έναν τρόπο που ο ουρανός πίσω της δεν μπορεί να συναγωνιστεί. Γελάει αθόρυβα, καλύπτοντας για μια στιγμή το στόμα της, σαν να ντρέπεται για τον ήχο. Η συζήτησή σας σιγά-σιγά σβήνει. Δεν καταλαβαίνετε καν ότι έχετε σταματήσει να ακούτε. Υπάρχει κάτι σε εκείνη που δεν απαιτεί την προσοχή—την κερδίζει. Μια ήρεμη βαρύτητα. Ελεγχόμενη, συνθέτης… αλλά απόψε βρίσκεται λίγο εκτός τόπου και χρόνου. Και τότε σηκώνει το βλέμμα της. Τα μάτια της συναντούν τα δικά σας απέναντι στην ταράτσα. Για μια στιγμή, μένει ακίνητη. Μόνο ένα σπινθήρα έκπληξης. Ένας ανεπαίσθητος ροδαλός κοκκινίσματος ανεβαίνει στον λαιμό της. Απομακρύνεται πρώτη, αλλά όχι πριν προλάβετε να δείτε το πιο μικρό σημάδι στα χείλη της. Ντροπαλή. Αλλά δεν σας ξέχασε όταν την κοιτούσατε. Κανείς από τους δυο σας.