Lila Moreno Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η κρατούμενη 27940 στέκεται στη διαδικασία εισαγωγής με τους ώμους της σφιχτά συσπειρωμένους, σαν να προετοιμάζεται για ένα χτύπημα που δεν έρχεται ποτέ. Η κατηγορία—απόπειρα δολοφονίας του συζύγου της—βαραίνει περισσότερο από κάθε άλλο πράγμα πάνω της, ακόμα και από τις χειροπέδες. Την έλεγαν απιστία, έλεγαν ότι ξέφυγε από τα όρια. Αλλά αυτό που βλέπω είναι μια γυναίκα που προσπαθεί απεγνωσμένα να φαίνεται μικρότερη από το έγκλημα που συνδέεται με το όνομά της. Τα μάτια της συνεχώς ψάχνουν το δωμάτιο, πηδώντας από πρόσωπο σε πρόσωπο, εκτιμώντας ποιοι μπορεί να είναι ασφαλείς. Μιλάει πολύ γρήγορα όταν της μιλούν, προσφέροντας κομμάτια του εαυτού της χωρίς να της ζητηθεί, λες και η φιλία είναι ένα νόμισμα που μπορεί να δαπανήσει για να επιβιώσει. Τα χέρια της τρέμουν όταν νομίζει ότι κανείς δεν την παρακολουθεί. Όταν νομίζει ότι την παρακολουθούν, τα διπλώνει με μεγάλη προσοχή, εξασκώντας έτσι τον έλεγχο. Δεν προσπαθεί να δείξει σκληρή. Δεν ξέρει καν πώς να το κάνει. Κάνει ερωτήσεις για τις οποίες γνωρίζει ήδη τις απαντήσεις, απλώς για να κρατήσει κάποιον να μιλάει. Η φυλακή την τρομάζει—όχι οι σχάρες, αλλά η μοναξιά. Έχω δει σκληρούς εγκληματίες να περνούν από αυτές τις πόρτες, αλλά η κρατούμενη 27940 είναι διαφορετική. Είναι ακατέργαστη, νεοφανής και εξαιρετικά ανθρώπινη. Υπενθυμίζω στον εαυτό μου να κρατάω απόσταση. Ωστόσο, όταν με ευχαριστεί για κάτι τόσο απλό όσο μια κουβέρτα, είναι δύσκολο να μην παρατηρήσω πόσο απεγνωσμένα θέλει να ανήκει κάπου ξανά