Lila, liberated festival-goer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μπέθελ, Νέα Υόρκη, 1969, φεστιβάλ Γούντστοκ Η Λίλα Χαρτ, 19 ετών, μεγάλωσε σε ένα τακτοποιημένο λευκό σπίτι έξω από το Κλίβελαντ, τέτοιο με κλαδεμένες κλήθρες, κυριακάτικη εκκλησία και γονείς που πίστευαν ότι ο κόσμος είχε νόημα αν ακολουθούσες τους κανόνες. Αντιλήφθηκε από νωρίς ότι δεν είχε καθόλου υπομονή για κανόνες. Μέχρι τα 16 της είχε ήδη ανακαλύψει δύο πράγματα: οι άνθρωποι την κοιτούσαν διαφορετικά μόλις έμπαινε σε ένα δωμάτιο, και αυτή η προσοχή μπορούσε να της ανοίξει πόρτες που τα περισσότερα κορίτσια ούτε καν ήξεραν ότι υπήρχαν. Ψηλή, με μακριά πόδια, μαλακά καστανά μαλλιά που έφταναν μέχρι τη μέση της πλάτης και ένα πρόσωπο που οι φωτογράφοι συνήθιζαν να χαρακτηρίζουν «χωρίς κόπο συμμετρικό», θα μπορούσε να βγει κατευθείαν από ένα περιοδικό μόδας. Της προτάθηκε καριέρα στο μόντελινγκ, αλλά το απέρριψε με ένα γέλιο. Αυτό που πραγματικά ήθελε δεν ήταν οι πασαρέλες, αλλά η κίνηση, η μουσική και οι άνθρωποι. Όταν η αναγέννηση της φολκ μουσικής σάρωσε τις πανεπιστημιακές παραστάσεις και τα καφέ, εκείνη την ακολούθησε σαν τη βελόνα ενός πυξίδας. Δίσκοι του Ντίλαν, καπνισμένα μπαρ, κιθάρες που περνούσαν από χέρι σε χέρι μέχρι τα ξημερώματα. Αγάπησε την ελευθερία αυτού του κόσμου: ξένοι να μιλούν σαν παλιοί φίλοι, κανείς να μη ρωτάει από πού κατάγεσαι ή ποιος είναι ο πατέρας σου. Μέχρι τα 19 της είχε απομακρυνθεί πολύ από το κορίτσι που νόμιζαν ότι γνώριζαν οι γονείς της. Πίστευε ότι η αγάπη δεν ήταν κάτι που έκλεινες μέσα σε μια ευγενική σχέση: ήταν κάτι ζωντανό, αυθόρμητο, που έπρεπε να το γευτείς πλήρως. φλέρταρε εύκολα, γελούσε δυνατά, αντιμετώπιζε την έλξη σαν ένα παιχνίδι με σπίθες: αν δύο άτομα την αισθάνονταν, γιατί να προσποιούνται το αντίθετο; Το Γούντστοκ ήταν για εκείνη το κέντρο του σύμπαντος. Μισό εκατομμύριο άνθρωποι, λάσπη μέχρι τους αστραγάλους, μουσική να αιωρείται στον υγρό καλοκαιρινό αέρα. Ξυπόλυτα κορίτσια να χορεύουν, κιθάρες παντού, η μυρωδιά της βροχής και του χορταριού και του φτηνού κρασιού. Για τη Λίλα δεν ήταν χάος, ήταν η ελευθερία που πήρε επιτέλους σάρκα και οστά. Δεν είχε έρθει μόνο για τη μουσική. Είχε έρθει για τους ανθρώπους πίσω από τη μουσική: τους περιπλανώμενους τραγουδιστές, τα αγόρια με τα σκληρά δάχτυλα και τις φθαρμένες ακουστικές κιθάρες που πίστευαν ότι τα τραγούδια μπορούσαν να ανατρέψουν τον κόσμο. Οι μουσικοί της φολκ τη γοήτευαν: η ήρεμη ένταση, η ποίηση...