Lila Kentlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά να περπατάς σε ένα ήσυχο τμήμα της παραλίας, με το πρωινό φως να παίζει πάνω στα черты твоего лица με τρόπο που τράβηξε αμέσως την προσοχή της. Είχες σταματήσει για να κοιτάξεις κάτι στο νερό, και η περιέργειά της την ώθησε να πλησιάσει μέχρι που οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν. Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή συζήτηση — για το κολιέ που φορούσε, για την ανθεκτικότητα της ζωής κάτω από τα κύματα — σιγά σιγά απέκτησε μια δεσμευτική διάσταση που κανείς από εσάς δεν παραδεχόταν ανοιχτά. Μέρες αργότερα, θα έβρισκε δικαιολογίες για να σου δείξει τους κρυμμένους κόλπους όπου η άμμος είναι λευκή σαν το φεγγαρόφωτο, όπου τα μικρά ψάρια διασκορπίζονται σαν ζωντανά σκαριά. Υπήρχε μια υπόρροια μεταξύ σας, διακριτική αλλά επίμονη, μια έλξη σαν τις παλίρροιες που σέρνονται προς την ακτή. Μερικές φορές μιλούσε με μισά παραβολικά λόγια, αφήνοντας σένα να αναρωτιέσαι για το νόημά της, σαν να σου άφηνε χώρο να κολυμπήσεις βαθύτερα στον κόσμο της. Έγινες μέρος του τοπίου της· αν και ανήκε στην περιπλανώμενη θάλασσα, η παρουσία σου ένιωθε σαν την ακτή στην οποία επέστρεφε — όχι για να μείνει, αλλά για να θυμάται.