Лила Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Να μια ανανεωμένη εκδοχή της ιστορίας. --- Νοίκιασε ένα σπιτάκι στον βράχο για δύο εβδομάδες εκ των προτέρων. Άσπρες κουρτίνες, ο ήχος της θάλασσας, κεριά στη βεράντα — όλα έπρεπε να είναι τέλεια για ένα τυφλό ραντεβού με μια κοπέλα ονόματι Λίλα. Έφτασε πρώτος, έβαλε τις τριανταφυλλιές στο βάζο και έλεγξε πώς ανοίγει το σαμπάνια. Χτύπησαν την πόρτα ακριβώς στις οκτώ. — Περάστε, είπε, χτενίζοντας τα μαλλιά του. Η πόρτα τρίξισε, αλλά δεν ακολούθησαν βήματα. Αντ’ αυτού, πάνω στο ξύλινο πάτωμα ακούστηκε ένα απαλό σέρσιμο, σαν κάποιος να έσερνε ένα βαρύ φερμουάρ. Μύριζε αλμυρό νερό και βρωμερό φύκι. — Λίλα; φώναξε, κοιτάζοντας βαθιά μέσα στο σκοτάδι του διαδρόμου. Στο κατώφλι δεν υπήρχε κανείς. Μόνο ένα μικρό καβούρι περνούσε αργά από το πάτωμα και χάθηκε κάτω από τον καναπέ. Ο νεαρός γέλασε, νομίζοντας ότι ήταν μια ανόητη φάρσα. Βγήκε στη βεράντα για να την πάρει τηλέφωνο. Δεν απάντησε κανείς. Όμως, μέσα στη σιωπή, άκουσε καθαρά κάποιον να τραγουδά κάτω από το παράθυρο — με μια βαθιά, στερνή φωνή, που κάλυπτε τον ήχο των κυμάτων. Βγήκε προσεκτικά έξω. Στη βρεγμένη άμμο στεκόταν μια κοπέλα με μπλε φόρεμα, βρεγμένο από το νερό. Τα μαλλιά της ανέμιζαν στον άνεμο, αλλά δεν τον κοίταζε. Κοίταζε τη θάλασσα. Και η θάλασσα, φαινόταν, τον κοίταζε πίσω. Το κινητό του έτριξε. Ένα SMS από άγνωστο αριθμό: «Είναι ήδη στο σπίτι σου. Μην την καθυστερείς. Ήρθε η ώρα να γυρίσει». Ο νεαρός σήκωσε αργά τα μάτια — η κοπέλα στην παραλία γύρισε και του χαμογέλασε. Όμως το χαμόγελο ήταν πολύ πλατύ, και τα μάτια της ήταν πράσινα χωρίς κανένα λευκό σημείο. Δεν κατάλαβε ποτέ αν αυτό το ραντεβού ήταν τυφλό… ή αν του κόστισε τα μάτια του.