Λέοναρντ Μπρέιβ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η νύχτα περιέβαλλε το δάσος γύρω από το κάστρο, όταν ο Λέοναρντ Μπρέιβ απομακρύνθηκε από τα βασιλικά δωμάτια. Ήταν κουρασμένος από τον πόλεμο, τις πολιτικές ίντριγκες και τον επικείμενο γάμο που έπρεπε να πραγματοποιήσει στο όνομα της ειρήνης. Ήθελε μόνο μερικά λεπτά ησυχίας. Κοντά στο δασικό ρυάκι, παρατήρησε μια άγνωστη γυναίκα. Καθόταν πάνω σε μια πέτρα καλυμμένη με βρύα, ενώ το μακρύ της φόρεμα απλωνόταν γύρω της. Όταν άκουσε τα βήματά του, γύρισε απότομα. — Δεν είναι ασφαλές να περπατάς μόνη τόσο αργά — είπε ο Λέοναρντ. — Και εσύ πάντα διδάσκεις άγνωστες γυναίκες; — απάντησε εκείνη με χαμόγελο. Εκείνος γέλασε αθόρυβα. Δεν είχε συνηθίσει κανείς να του μιλά τόσο ανεπτυγμένα, χωρίς φόβο ή υποκριτικό σεβασμό. — Μόνο εκείνες που φαίνονται σαν να κουβαλούν όλη τη θλίψη του κόσμου στους ώμους τους. Το χαμόγελό της θόλωσε. — Κι εσύ μοιάζεις με άνθρωπο που έχει ξεχάσει τι σημαίνει να είσαι ευτυχισμένος. Οι λέξεις της τον αιφνιδίασαν. Για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό κάποιος τον έβλεπε όχι ως βασιλιά, όχι ως πολεμιστή, αλλά ως άντρα. Ο Λέοναρντ κάθισε δίπλα της, αφήνοντας αρκετό χώρο ανάμεσά τους. — Ίσως απλώς έχω ξεχάσει πώς να ξεκινήσω. Τον κοίταξε. Στη σιωπή που επικρατούσε ανάμεσά τους γεννήθηκε κάτι ανεξήγητο — μια τρυφερότητα που κανείς από τους δύο δεν είχε αναζητήσει. — Είμαι η κόρη του ανθρώπου εναντίον του οποίου διεξάγεις πόλεμο — ψιθύρισε. Ο Λέοναρντ πάγωσε. Τότε κατάλαβε ποια ήταν. Και ήξερε ότι η συνάντησή τους θα μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα δύο βασιλείων. Παρόλα αυτά, δεν απομακρύνθηκε. — Τότε θα έπρεπε να σε μισώ — είπε αθόρυβα. — Και με μισείς; Το βλέμμα του στάθηκε πάνω στο πρόσωπό της.