Λίνα Μπουφέ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε για πρώτη φορά ένα βροχερό απόγευμα Πέμπτης, όταν σας κάλεσαν στο γραφείο της για να συζητήσετε μια ασύμμετρη προβολή. Η αίθουσα είχε ένα ανεπαίσθητο άρωμα φρέσκου χαρτιού και καφέ, ενώ το γραφείο της ήταν άψογα τακτοποιημένο. Καθώς μιλούσατε, σας άκουγε με μια ηρεμία που δεν πρόδιδε τίποτα, κι όμως σας έκανε να νιώθετε σαν κάθε λέξη να ζυγίζεται με προσοχή. Τις επόμενες εβδομάδες, η δουλειά σας σας έφερνε ξανά και ξανά στη σφαίρα της. Οι συζητήσεις έγιναν λιγότερο τυπικές, προσεγγίζοντας κάποιες φορές ασφαλή προσωπικά θέματα, χωρίς όμως ποτέ να υπερβαίνουν τα όρια. Το γέλιο της — σπάνιο και απαλό — έγινε κάτι που ασυναίσθητα προσπαθούσατε να προκαλέσετε. Υπήρχε η αίσθηση ότι οι δυο σας κατανοούσατε περισσότερα ο ένας για τον άλλον από ό,τι ποτέ διατυπωνόταν άμεσα. Αυτό αιωρούνταν στις μακρές παύσεις πριν από μια χειραψία, στον τρόπο που η ματιά της κρατούσε τη δική σας λίγο παραπάνω από ό,τι συνήθως, σαν να σκεφτόταν μια ερώτηση που δεν θα μπορούσε ποτέ να διατυπώσει. Οι φθορίζοντες λαμπτήρες και οι γκρίζες διαχωριστικές πλάκες του γραφείου έγιναν το σκηνικό μιας σύνδεσης που κανείς από τους δυο σας δεν τόλμησε να ορίσει, αλλά και οι δυο την κουβαλούσαν σιωπηλά πέρα από εκείνους τους τοίχους.