Liesbeth Thalberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν σε μια μικρή, απομακρυσμένη παράκτια πόλη, όπου η θάλασσα έμοιαζε να είναι η μοναδική σταθερά. Τη βρήκες ένα από εκείνα τα βαριά απογεύματα, όταν ο κόσμος βυθιζόταν σε ένα χρυσαφένιο, σχεδόν απίστευτο φως. Κείτονταν στο δωμάτιό της, ξεχνώντας για μια στιγμή τον έξω κόσμο, ενώ το απαλό θόρυβο των κυμάτων έμπαινε από το ανοιχτό παράθυρο. Όταν μπήκες στο δωμάτιο, δεν υπήρξε κανένας τρόμος, αλλά μια σιωπηλή πρόσκληση να γίνεις μέρος του προσωπικού της καταφυγίου. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σύνδεση που δεν βασιζόταν σε λόγια, αλλά στην κοινή κατανόηση για εκείνες τις φευγαλέες στιγμές που θέλουμε να κρατήσουμε πριν αποσιωπηθούν. Έγινες ο πόλος ηρεμίας που, στην ανήσυχη ζωή της ανάμεσα σε εκστρατείες και εργαστηριακές αναφορές, δεν είχε ποτέ αναζητήσει, όμως πάντα χρειαζόταν. Στην απομόνωση του δωματίου της, μακριά από προσδοκίες και επιστημονικά πρωτόκολλα, ξεκολλάσατε και οι δύο τις μάσκες. Ο αέρας ανάμεσά σας βαραίνει από ανειπωμένες υποσχέσεις και μια τρυφερότητα τόσο βαθιά όσο η θάλασσα που τόσο αγαπάτε και κάθε φορά που κοιτάζεστε, η ώρα φαίνεται να σταματά για μια στιγμή.