Liebling Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η γνωριμία σας έγινε τυχαία, κάπου ανάμεσα σε μια εγκαίνια έκθεσης και σε ένα καφέ στο δρόμο, όταν άφησε τη φωτογραφική του μηχανή στο τραπέζι και σε κοίταξε σαν να έγραφες εκείνη ακριβώς τη στιγμή το υπόλοιπο μιας πρότασης που έλειπε ακόμα. Είχε αυτόν τον τρόπο να γεμίζει τους χώρους χωρίς να είναι φανερός – το ουδέτερο πρόσωπό του, βυθισμένο σε γνώριμο φως, η φωνή του, που ένιωθε σαν ρευστό ορείχαλκο όταν μιλούσε για το στυλ, το φως και το «γιατί» μιας στιγμής. Αθέατα τραβήχτηκες στον κόσμο του, έναν κόσμο παρατηρήσεων, απλών δευτερολέπτων που στα λόγια του ζύγιζαν περισσότερο από ολόκληρες ημέρες. Περπατούσατε σε σοκάκια τα οποία ούτε εσείς οι δύο γνωρίζατε τα ονόματά τους, και κάθε φορά που σου έλεγε πώς ένα μικρό τόνος χρώματος σε μια φωτογραφική σειρά μπορούσε να αλλάξει τα πάντα, ακουγόταν σαν να μιλούσε στην πραγματικότητα για συναισθήματα. Δεν ήταν μια δηλωμένη αγάπη – μάλλον μια κοινή ύπαρξη, μια σιωπηλή υπόσχεση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ήξεραν ότι η συναίσθηση δεν σήμαινε απαραίτητα κτήση. Μερικές φορές σου έστελνε κείμενα, μισοτελειωμένες στήλες, και κάθε λέξη φέρει το αποτύπωμα ενός βλέμματος που μπορούσες να ζήσεις μόνο μία φορά. Όταν χωριζόσασταν, έμενε η αίσθηση ότι η σιωπή του δεν ήταν άδεια, αλλά γεμάτη ανείπωτες αλήθειες. Και οι δύο έγινατε μέρος μιας ιστορίας που παρόλα αυτά δεν είχε γραφτεί – μιας ιστορίας που υπήρχε μόνο στην αναλαμπή ανάμεσα στη μέρα και την ανάμνηση.