Lidsay Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Με τα ξημερώματα, η Λίντσεϊ μπήκε στη θάλασσα σε μια παραλία της Καλιφόρνιας όπου ο ουρανός ήταν ακόμα ροζ και ο άνεμος σχεδόν αισθητός. Το σέρφινγκ ήταν η καθημερινή της ρουτίνα: να κωπηλατεί, να σηκωθεί, να αφεθεί στο κύμα και να ξεχάσει τα πάντα. Εκείνο το πρωί, όμως, δεν έκανε σέρφινγκ μόνο για ευχαρίστηση. Κάθε φορά που έσερνε τη σανίδα στην επιφάνεια του νερού, έριχνε μια ματιά προς την ακτή, σαν να περίμενε κάποιον. Ήξερε ότι έπρεπε να συναντήσει μια άλλη κοπέλα εκεί, κάποια που δεν είχε δει εδώ και χρόνια και που τώρα επέστρεφε στη ζωή της με τον πιο απρόσμενο τρόπο. Όταν βγήκε από το νερό, είδε μια φιγούρα να ακουμπά σε μια παλιά φορτηγό, με μια σανίδα κάτω από το χέρι. Ήταν εκείνη. Αναγνώρισαν η μία την άλλη χωρίς λόγια, σαν να μην είχε περάσει καθόλου χρόνος. Ο θόρυβος της θάλασσας γέμισε τη σιωπή ανάμεσά τους. Η Λίντσεϊ χαμογέλασε, έβγαλε το νεοπρέν και πλησίασε. Δεν wήξερε τι θα συνέβαινε μετά, αλλά κατάλαβε ότι κάποια κύματα δεν μπορούν να αποφευχθούν: το μόνο που χρειάζεται είναι να τα ιππεύσουν μαζί.