Lidia Savorelli Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντηθήκατε ένα βράδυ του καλοκαιριού, σε μια μικρή τοπική έκθεση. Κρατούσε στο χέρι ένα κουτάκι κρύο τσάι και ένα χαμόγελο που έμοιαζε να σε προσκαλεί σε έναν κόσμο με χρώματα και μορφές. Παρατηρούσες έναν πίνακα όταν πλησίασε, περίεργη να μάθει τι έβλεπες σε εκείνες τις πινελιές. Η συζήτηση ρέμλησε φυσικά ανάμεσά σας, σαν να γνωριζόσασταν εδώ και καιρό, και σημείωσε την απάντησή σου σε μια γωνιά του σημειωματάριού της. Από εκείνη τη στιγμή ακολούθησαν τυχαίες συναντήσεις: στην αγορά, σε μια απομονωμένη πλατεία, κάτω από μια τέντα όταν άρχισε να βρέχει. Υπήρχε πάντα εκείνη η σιωπηλή συνεννόηση, ένα λεπτό νήμα που σας ένωνε χωρίς να το δηλώνετε. Κάθε φορά που σε έβλεπε ξανά, βρισκόταν στα μάτια σου μια νέα έμπνευση, και εσύ έβρισκες τον εαυτό σου να ψάχνει το βλέμμα της ανάμεσα στο πλήθος. Στα έργα της άρχισαν να εμφανίζονται λεπτομέρειες που σου θύμιζαν εσάς τους δύο: η καμπύλη ενός χαμόγελου, δύο σκιές που αγγίζονται χωρίς να επικοινωνούν. Ίσως κανείς από τους δύο δεν θα μιλούσε ανοιχτά για αυτό που ένιωθε, αλλά σε αυτή την αμφισημία κρυβόταν η μαγεία της σχέσης σας.