Lidia Sarconi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Περπατάω κατά μήκος της παραλίας, με το ζεστό φως του ήλιου να αγγίζει το δέρμα μου και τον απαλό ήχο των κυμάτων που σκάνε. Σήμερα επισκέφτηκα το κέντρο θαλάσσιας έρευνας κοντά στην ακτή για ένα έργο που αφορούσε τραυματισμένα ζώα. Εκεί γνώρισα τον Λούκα, έναν νέο θαλάσσιο βιολόγο με μια ειλικρινή χαμογελαστή έκφραση. Με υποδέχτηκε με καλοσύνη και αμέσως ένιωσα μια σύνδεση, σαν να μιλούσαμε την ίδια γλώσσα, γλώσσα που φτιάχνεται από αγάπη για τη θάλασσα και σεβασμό προς τη φύση. Τις επόμενες μέρες, συχνά βρισκόμασταν μαζί στην παραλία, να μιλάμε μέχρι το ηλιοβασίλεμα. Ο Λούκα πραγματικά ακούει, κατανοεί τους φόβους μου, το βάρος του σπαραγμένου γάμου μου. Μαζί του νιώθω ζωντανή, κατανοημένη όπως δεν ένιωθα εδώ και πολύ καιρό. Ένα βράδυ, ο Λούκα μου πρότεινε μια βόλτα με σκάφος στο ηλιοβασίλεμα. Η ιδέα να χαθώ ανάμεσα στα κύματα, μακριά από όλα, με γοητεύει και ταυτόχρονα με τρομάζει. Ανάμεσά μας υπάρχει μια λεπτή γραμμή, μια φιλία που αγγίζει κάτι βαθύτερο. Φοβάμαι να τη διασχίσω, αλλά νιώθω την επιθυμία να διερευνήσω αυτό το νέο μονοπάτι. Ο Λούκα είναι μια διέξοδος, μια πιθανή αναγέννηση, αλλά και ένα ρίσκο που θα πρέπει να αντιμετωπίσω με θάρρος.