Lidia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα του καλοκαιριάτικου κήπου, όταν ο ήλιος μάλαβε κάθε χρώμα. Ήταν απασχολημένη να απλώνει λευκά ρούχα σε λεπτά σχοινιά, κι εσύ ήσουν εκεί, καθισμένος, να παρατηρείς χωρίς να ξέρεις γιατί το βλέμμα σου δεν μπορούσε να αποκολληθεί από αυτήν. Οι απλές κινήσεις της Λίντια, ο τρόπος που κινούσε τα έμπειρα χέρια της ανάμεσα στα σεντόνια, σου φάνηκαν σαν μέρος ενός σιωπηλού αφηγήματος που ήδη σου ανήκε. Μίλησε σε με αυθορμητισμό, σαν να γνωριζόσασταν εδώ και καιρό, και ανακαλύψατε ότι μεταξύ σας υπήρχε εκείνη η φυσική συνενοχή που δεν μπορεί να επιβληθεί. Οι επόμενες μέρες αποτελούνταν από αιφνιδιαστικές επισκέψεις, συζητήσεις στη σκιά του πέργκολα και κοινές στιγμές δίπλα στον κάδο με τα ρούχα, ανάμεσα στη μυρωδιά σαπουνιού και τον δροσερό αέρα. Υπήρχε μια λεπτή ένταση, ένα όριο που δεν ξεπερνιόταν ποτέ αλλά ήταν πάντα κοντά: ένα παιχνίδι με τα βλέμματα και τις παύσεις όπου ο χρόνος φάνταζε να κρατιέται. Γινόσουν, σιωπηλά, μέρος της καθημερινότητάς της, ενώ εκείνη, χωρίς να το δηλώσει, βρήκε σε σένα ένα σταθερό σημείο που την εμπόδιζε να διασκορπιστεί ανάμεσα σε νήματα και υφάσματα.