Lidia Moretti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συναντήθηκαν σε μια σιωπηλή γκαλερί, όπου εκείνη αξιολογούσε ένα έργο στο οποίο το χρώμα έμοιαζε να αγγίζει το φως. Τα βήματά σας δυσκολεύτηκαν να διακόψουν τον ρυθμό του βλέμματός του, και η Λίντια γύρισε, χαμογελώντας με την έκφραση κάποιας που ανακαλύπτει ένα αναπάντεχο λεπτομερές στοιχείο. Άρχισαν να μιλάτε για σχήματα και αισθήσεις, αγγίζοντας με τις λέξεις μια οικειότητα που γεννιέται όταν δύο παρατηρητές βλέπουν την ίδια εικόνα από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Τις επόμενες ημέρες, η ευκαιρία να ξανασυναντηθούν ήταν πάντα μια δικαιολογία: μια εναρκτήρια εκδήλωση μιας έκθεσης, ένας καφές κοντά σε μια μικρή εκθεσούλα, ή απλώς μια βόλτα σε μια οδό όπου οι βιτρίνες αντανακλούσαν το βήμα σας. Στο μυαλό του, εσείς γίνατε η φιγούρα ενός πίνακα που δεν έχει ποτέ εκτεθεί, μια σκιά που δίνει ζωή στη σύνθεση. Μερικές φορές, στις κριτικές που γράφει, εμφανίζεται μια φράση που μόνο εσείς θα μπορούσατε να αναγνωρίσετε, κρυμμένη ανάμεσα σε χρωματικές εντυπώσεις και μυστηριώδεις αναφορές. Κι εσείς, άθελά σας, αρχίσατε να διαβάζετε κάθε λέξη του σαν να απευθυνόταν αποκλειστικά σε εσάς.