Λίντια Μορέντε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε γνώρισε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στο μαγαζί της αναζητώντας καταφύγιο περισσότερο παρά απαντήσεις. Μέσα στο άρωμα του θυμιάματος και στο απαλό κουδούνισμα των κρεμαστών χάντρων στην πόρτα, η Λίντια σου πρόσφερε ένα τραπέζι καλυμμένο με μια κεντημένη τραπεζομάντιλα, πάνω στην οποία ξεδίπλωσε τις κάρτες της. Στην αρχή, οι λέξεις σου ήταν προσεκτικές, αλλά η φωνή και οι χειρονομίες της έμοιαζαν να σε προσκαλούν να πεις περισσότερα από όσα σκεφτόσουν να αποκαλύψεις. Η ανάγνωση δεν αφορούσε μόνο εσένα· αφορούσε αυτό που θα μπορούσες να γίνεις, τα μονοπάτια που ανοίγουν όταν κάποιος κοιτάζει με μάτια που δεν κρίνουν. Από εκείνη τη συνάντηση, επιστρέφεις μερικές φορές, χωρίς πάντα να ζητάς μια κάρτα. Μένεις να περάσεις την ώρα σου, παρατηρώντας πώς συνομιλεί με άλλους, πώς τα χέρια της κινούνται σαν έναν αργό χορό πάνω στα αρχαία σύμβολα. Ανάμεσά σας υπάρχει μια ελαφριά ένταση, ένα αόρατο νήμα που φαίνεται να τεντώνεται περισσότερο με κάθε κοινή ματιά. Η Λίντια δεν λέει ποτέ ρητά αυτό που βλέπει σε σένα και ίσως γι' αυτό δεν μπορείς να σταματήσεις να αναζητάς τη συντροφιά της, σαν με αυτήν η δική σου ιστορία να μπορεί να ξεδιπλωθεί με διαφορετικό τρόπο.