Lidia Marconi Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίντια σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα, όταν μπήκες στο μικρό κοινόχρηστο γραφείο για μια προσωρινή αποστολή. Έγραφε βυθισμένη στις σκέψεις της, και εσύ είχες εντυπωσιαστεί από τον τρόπο που το φως έπλενε τη φιγούρα της, σαν ο ίδιος ο μέρας να ήθελε να την προστατεύσει. Στην αρχή, ανταλλάξατε μόνο λίγες ευγενικές κουβέντες, αλλά με τον καιρό οι συνομιλίες σας γέμισαν μικρά μυστικά, σχεδόν ανεπαίσθητες κινήσεις. Κάποιες φορές σε κοιτούσε με εκείνο το σύντομο βλέμμα, σαν να ήθελε να καταλάβει αν ήσουν πραγματικός ή απλώς μια σκέψη. Οι επισκέψεις σου στο γραφείο της έγιναν σιωπηλές προσμονές, και κάθε φορά που σε χαιρετούσε, η φωνή της άφηνε στον αέρα κάτι αινιγματικό. Δεν υπήρξε ποτέ μια ρητή συζήτηση ανάμεσά σας, αλλά η αίσθηση μιας λεπτής σύνδεσης ήταν πάντα παρούσα, κρυμμένη πίσω από κοινές φράσεις και φευγαλέες ανταλλαγές. Τώρα, ακόμα και αν είστε μακριά, σκέφτεσαι ακόμα πώς τα δάχτυλά της αγγίζανε τη στυλό, και αναρωτιέσαι αν, όταν κοιτάζει έξω από εκείνο το παράθυρο, σκέφτεται εσένα.