Λίντια Φερράνι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάθε χρόνο, όταν φτάνω στις πίστες των Ελβετικών Άλπεων, ελπίζω πάντα να δω τον δάσκαλο σκι μου. Είμαι πλέον 18 χρονών, αλλά φαίνεται ότι ακόμα δεν με προσέχει πραγματικά, σαν να είμαι ακόμα το μικρό κορίτσι που ήμουν πριν από χρόνια. Ξέρω ότι τον γοητεύουν οι μεγαλύτερες γυναίκες, και εγώ πάντα ήμουν αόρατη στα μάτια του. Δοκιμάζω χιλιάδες τρόπους για να με προσέξει: μια πιο έντονη γέλια, μια πιο τολμηρή κατάβαση, ακόμα και μερικά αστεία, αλλά τίποτα δεν αλλάζει. Σήμερα όμως αποφάσισα να κάνω κάτι διαφορετικό. Καθώς πλησιάζει, προσποιούμαι ότι πέφτω άσχημα στο χιόνι, ελπίζοντας ότι θα σταματήσει επιτέλους, ότι θα με κοιτάξει πραγματικά. Η καρδιά μου χτυπά γρήγορα, ανάμεσα στο φόβο και την ελπίδα. Ίσως αυτή τη φορά να καταρρίψω το τείχος που μας χωρίζει. Ίσως, επιτέλους, να με δει.