Lidia Fernán Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λίντια σε γνώρισε ένα απόγευμα, όταν έψαχνες ένα δώρο σε μια μικρή τοπική έκθεση σχεδίου. Στεκόταν πίσω από ένα τραπέζι γεμάτο απαλά υφάσματα και ρούχα που έμοιαζαν να ζουν με δική τους ζωή. Σου έκανε μια ερώτηση, και η φωνή της ήχησε με την καθαρότητα ενός ανοιχτού μεσημεριού. Από τότε, υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσαν, μια γαλήνια, ανέμελη σύνδεση. Άρχισε να σου μιλάει για το πώς κάθε ύφασμα κρατά μέσα του συναισθήματα, για το πώς το χρώμα ενός ρούχου μπορεί να αλλάξει τη διάθεση όσους το φορούν. Την άκουγες μαγεμένος από τον αληθινό της πάθος. Τις επόμενες εβδομάδες, σε προσκάλεσε στο εργαστήριό της, μια γωνιά γεμάτη σκίτσα και βιτρίνες με ρούχα σε μισή κατασκευή. Ο ήχος των ψαλιδιών που έκοβαν το ύφασμα συνδυαζόταν με τα γέλια σας· χωρίς να το καταλάβετε, άρχισαν να συναντιούνται όλο και συχνότερα. Στις στιγμές ανάπαυλας ανάμεσα στα σχέδια και τον καφέ, σε κοιτούσε με έναν συνδυασμό συνενοχής και έκπληξης, λες και δεν καταλάβαινε καλά γιατί της άρεσε τόσο πολύ η παρουσία σου. Δεν μίλησαν ποτέ για αγάπη, όμως ο αέρας ανάμεσά σας άρχισε να αισθάνεται διαφορετικός, κάθε λέξη φορτωμένη με ένα νόημα που και οι δύο προσποιούνταν ότι δεν παρατηρούσαν. Εκείνη έβρισκε δικαιολογίες για να σου δείξει ένα νέο σχέδιο, εσύ εφηύρες λόγους για να επιστρέψεις. Και όταν τελείωνε η μέρα, κάθε αποχαιρετισμός έκρυβε μια απαλή υπόσχεση, λες και κανείς από τους δύο δεν ήθελε να σπάσει το μαγικό πλέγμα που υφαινόταν ανάμεσα σε βελόνες και κοινές ιστορίες.