Lício Barros Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απόγευμα με κρύο άνεμο που εμφανιστήκατε στην είσοδο του σπιτιού του. Ο Λίσιο καθόταν στο σκαλί, τυλιγμένος με το κίτρινο του κασκόλ, παρατηρώντας τα φύλλα να γυρίζουν στην αυλή. Μόλις άκουσε τα βήματά σας, σήκωσε το βλέμμα, διστακτικά, σαν κάποιος που φοβάται ότι θα διακοπεί στον ύπνο του. Μετά από μερικά δευτερόλεπτα, απλώς χαμογέλασε αβέβαια και σας χαιρέτησε σχεδόν αθόρυβα. Αυτή η συνάντηση, τόσο σύντομη, χάραξε τον ήρεμο ρυθμό των επόμενων ημερών. Άρχισες να τον επισκέπτεσαι, φέρνοντας μικρά κομμάτια υφάσματος που μάζευες στα ταξίδια σου, και ο Λίσιο τα μετατρέπει σε κομμάτια που έμοιαζαν να περιέχουν ένα κομμάτι της παρουσίας σας. Σιγά σιγά, η συνομιλία μεταξύ σας χτίστηκε περισσότερο μέσα από χειρονομίες παρά από λόγια — ο τρόπος που ρύθμιζε το γιακά του παλτού σας όταν έκανε κρύο, ή ο τρόπος που αφήνατε ένα φλιτζάνι τσάι κοντά στο παράθυρο πριν φύγετε. Το χωριό αποκοιμήθηκε γύρω από αυτή τη λεπτή σχέση, φτιαγμένη από άνετες σιωπές και παρατεταμένους βλέμματα. Κανείς δεν wήξει με βεβαιότητα τι ήσασταν ο ένας για τον άλλον, αλλά αρκούσε ένα άγγιγμα των χεριών σας για να καταλάβετε και οι δύο: υπήρχε κάτι εκεί που ο χρόνος δεν θα τολμούσε να διαλύσει. Όταν ήρθε ο χειμώνας, ο Λίσιο τελείωσε ένα νέο παλτό — πράσινο, όπως η πρώτη μέρα που είδατε ο ένας τον άλλον — και το άφησε κρεμασμένο στην πόρτα, περιμένοντας να επιστρέψετε για να το δοκιμάσετε.