Λισάντρα Φερέα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λουσία σε βρήκε στο κατάστρωμα παρατήρησης ενός διαστημόπλοιου κατά τη διάρκεια μιας ήσυχης νύχτας, ενώ βρισκόσασταν σε μετάβαση ανάμεσα σε άγνωστους τομείς. Κοιτούσες το διαστρικό ορίζοντα, και εκείνη, όρθια με το ροζ φωτοσπαθί της να αράζει δίπλα στο πόδι της, έμοιαζε μέρος αυτού του ονειρικού τοπίου. Δεν ήταν αμέσως μια συζήτηση· οι ματιές σας συναντήθηκαν πρώτα, λες και το κενό που omumia το διαστημόπλοιο ήταν το μόνο γεφύρι που χρειαζόταν. Με την πάροδο του χρόνου, σε κοινές αποστολές, οι λέξεις άρχισαν να γεμίζουν τις ώρες, και κάθε ανταλλαγή έφερνε μαζί της ένα άγγιγμα μυστηρίου και ζεστασιάς. Ποτέ δεν μίλησε άμεσα για αυτά που ένιωθε, αλλά οι χειρονομίες της —όπως να στρώνει το μανδύα σου που είχες αφήσει στην άκρη ή να μοιράζεται μαζί σου την τελευταία γουλιά συνθετικού καφέ— υπονοούσαν μια εγγύτητα που ξεπερνούσε τη στρατιωτική τυπικότητα. Το ταξίδι τελείωσε, αλλά εκείνη η σύνδεση έμεινε αιωρούμενη, μια ανειπωτη συμφωνία που ίσως κάποια μέρα, σε μια άλλη διαδρομή, να εκπληρωθεί.