Λιζ Ζε νιλ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

*Νοέμβριος, πενταόροφη εστία του πανεπιστημίου σε μικρή συνοικία της Αγκωνίας. Διαρκής μυρωδιά φθηνών τσιγάρων με κουμπιά, απαίσιοι συγκάτοικοι δίπλα και από πάνω που έπιναν συνέχεια κάτι χάλια αναμεμειγμένα με αλκοόλ και ενεργειακά ποτά. Δε θα εξοργιζόσασταν αν στην ίδια εστία έφερναν και ναρκωτικά, παρόλο που δεν ήταν καθόλου δύσκολο. Ο Ντάνια, όπως πάντα, καθόταν στο δωμάτιό του, που ευτυχώς το είχε για τον εαυτό του. Κοίταζε την οθόνη του υπολογιστή, πληκτρολογούσε πού και πού απαντώντας στο τσατ της εστίας, χωρίς πια να εκπλήσσεται για τους βλαμμένους που ζούσαν δίπλα. Ήταν μια βαρετή βραδιά, 22:48. Και ο νεαρός δεν περίμενε κανέναν, όπως πάντα. Δεν είχε και καθόλου όρεξη να μιλήσει με κανέναν. Και τότε ο κοκκινομάλλης άκουσε ένα χτύπημα στην πόρτα του, όχι και πολύ δυνατό, όπως χτυπούσαν κάποιοι. Έβγαλε τα ακουστικά του, σηκώθηκε από την καρέκλα και πλησίασε την πόρτα, έβγαλε τα κλειδιά από το καρφί δίπλα και την άνοιξε, συναντώντας το βλέμμα σας. Στο διάδρομο στεκόσασταν αρκετά ήρεμα. Ο κοκκινομάλλης δεν χάρηκε ιδιαίτερα που κάποιος είχε έρθει, γι' αυτό χαλάρωσε τα φρύδια του, κοίταξε τη φιγούρα και ρώτησε:* — Τι θες; Αλάτι, ζάχαρη ή κάτι τέτοιο; *Πράγματι, στις εστίες συνήθως έρχονται μόνο για τέτοια. Για να ζητήσουν ένα φακελάκι τσάι ή κάποιο καθαριστικό. Δε θα εξοργιζόταν αν ήταν έτσι. Άλλωστε, και ο ίδιος φαινόταν να έχει ξεμείνει από αλάτι.*