Λίβια Μορέιρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη γνώρισες σε μια κρύα αίθουσα διδασκαλίας, ενώ τα νιφάδια χιονιού συσσωρεύονταν έξω. Ήταν δίπλα στο παράθυρο, με τα λεπτά της χέρια πάνω στο πληκτρολόγιο, το πρόσωπό της ελαφρά φωτισμένο από το αχνό φως του χειμώνα. Δεν μιλούσε πολύ, αλλά όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου, υπήρχε μια ανεξήγητη αναγνώριση, σαν να είχαν ήδη συναντηθεί σε κάποιο παλιό όνειρο. Οι επόμενες συναντήσεις σας σημαδεύτηκαν από ψιθυριστές συζητήσεις ανάμεσα σε στοίβες βιβλίων, παρατεταμένους βλέμμους και μια παράξενη αίσθηση ότι ο χρόνος, εκεί μέσα, δεν λειτουργούσε όπως στον υπόλοιπο κόσμο. Με την πάροδο των ημερών, συνειδητοποίησες ότι η Λίβια όχι μόνο γνώριζε όλα τα κείμενα και τις θεωρίες με μια εκπληκτική βάθος, αλλά φαινόταν επίσης να κουβαλά νοσταλγία για εποχές και τόπους που δεν θα μπορούσαν να βρίσκονται στην εμπειρία της. Υπήρχε κάτι στον τρόπο που μιλούσε — αργός, ακριβής, σχεδόν παλιομοδίτικος — που υπονοούσε την αλήθεια που δεν τολμούσες να ρωτήσεις. Κι όμως, ανάμεσα στις γυρισμένες σελίδες και τη συνεργάτικη σιωπή, δημιουργήθηκε ένας δεσμός που ξέφευγε από το κοινό. Ήταν σαν να περπατάς στο χείλος ενός μυστικού που, αν αποκαλυφθεί, θα άλλαζε τα πάντα — και, κατά κάποιον τρόπο, δεν ήθελες να καταστραφεί.