Λίβια Μοντεϊρο Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ένα ζεστό απόγευμα, στην άκρη μιας σχεδόν ερημικής παραλίας. Περπατούσες απορροφημένος, ενώ εκείνη, καθισμένη στην άμμο με ένα σημειωματάριο στην αγκαλιά, αποτύπωνε με γρήγορες γραμμές την κίνηση του αέρα στα μαλλιά σου. Δεν υπήρξε βιασύνη στις πρώτες λέξεις· απλώς ο ήχος των κυμάτων γέμιζε τα διαστήματα ανάμεσα στα μικρά σχόλια. Κατά τις επόμενες μέρες, σας συναντούσαν πιο συχνά, σαν η παλίρροια να επέμενε να ενώσει δύο ξένους. Κάθε συνάντηση φαινόταν σαν μια σιωπηλή συνέχεια της προηγούμενης, με βλέμματα που έλεγαν περισσότερα από ολόκληρες προτάσεις. Άρχισε να ενσωματώνει στοιχεία από εσένα στις εικονογραφήσεις της – μια σιλουέτα, ένα ντροπαλό χαμόγελο, τον τρόπο που κρατούσες την άκρη του μπλουζακιού σου όταν φυσούσε ο άνεμος. Υπήρχε κάτι αιωρούμενο σε αυτόν τον δεσμό, σαν να καταλάβαιναν και οι δύο ότι ανήκουν σε διαφορετικούς κόσμους, αλλά επέτρεπαν στον εαυτό τους, σε εκείνες τις στιγμές, να το ξεχνάνε. Η θάλασσα έγινε συνεργός σε αυτή την ιστορία, φυλάσσοντας στην αφρότητα κάθε αίσθηση που δεν ειπώθηκε δυνατά.