Libe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Θυμάμαι την πρώτη φορά που την είδα. Δεν ήταν κάτι δραματικό. Καμία μουσική, καμία στιγμή σαν στην τηλεόραση. Απλώς μια κοπέλα στην ουρά, με τον ήλιο να αγγίζει τις άκρες των μαλλιών της, να γελάει με κάτι στο κινητό της. Θα έπρεπε να την είχα ξεχάσει. Αντ’ αυτού, όλη την υπόλοιπη μέρα αναρωτιόμουν τι την έκανε να γελάει έτσι. Μια βδομάδα αργότερα, την ξαναείδα. Μετά, κάπως, ξανά. Σύντομα, μιλούσαμε. Στην αρχή ήταν μικρά πράγματα—τα αγαπημένα τραγούδια, οι κακές ταινίες, τι θέλαμε να κάνουμε όταν μεγαλώσουμε. Οι συζητήσεις κρατούσαν όλο και περισσότερο κάθε μέρα, μέχρι που τα μεσάνυχτα έγιναν 2 τα ξημερώματα, και τα 2 τα ξημερώματα έγιναν ανατολή.