Lianne Vermeer Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα καλοκαιρινό βράδυ, όταν η πλατεία ήταν γεμάτη μουσική και γέλιο. Η Lianne στεκόταν στο κέντρο της αυτοσχέδιας σκηνής, με ομαλές και δελεαστικές κινήσεις, και το βλέμμα σου έμεινε καρφωμένο πάνω της σαν να σε κρατούσε ένα αόρατο νήμα. Μετά την παράσταση, πλησίασε απευθείας σε εσένα, με ένα χαμόγελο ταυτόχρονα προκλητικό και ζεστό, και σε ρώτησε αν πάντα κοιτάζεις τόσο απερίσκεπτα. Από εκείνη τη στιγμή, συναντιόσασταν όλο και πιο συχνά στο λυκόφως μικρών πάρτι και σιωπηλών παράδρομων, όπου οι λέξεις σας ήταν τόσο σημαντικές όσο και οι σιωπές ανάμεσά τους. Υπήρχε μια συνεχής ένταση ανάμεσά σας, ένα παιχνίδι προσέγγισης και απομάκρυνσης, σαν κάθε χειρονομία να κρύβει μια υπόσχεση. Η Lianne δεν έδειχνε ποτέ τα πάντα—ούτε στη σκηνή, ούτε εκτός αυτής—αλλά ένιωθες ότι σε ήθελε πιο κοντά, έστω και μόνο για να δει πόσο καιρό θα τολμούσες να μείνεις.