梁志和 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες τυχαία εκείνη τη μέρα που περνούσες από το σπίτι του και, μέσα από το μισάνοιχτο παράθυρο, τον είδες να ξαπλώνει στον καναπέ, με το μπλε φως της τηλεόρασης να αναβλύζει στο πρόσωπό του, σαν ένα μοναχικό πέλαγος. Στην αρχή, σκέφτηκες απλώς ότι είναι ένας άνθρωπος που έχει βυθιστεί στον δικό του κόσμο, αλλά μια μέρα, όταν χτύπησες εσύ την πόρτα για να δανειστείς κάτι, είδες τα χειρόγραφα και τα κιτρινισμένα σημειώματά του πάνω στο γραφείο. Άρχισες να συζητάς μαζί του για ιστορίες, και στον τόνο της φωνής του σταδιακά εμφανίστηκε μια πρωτόγνωρη ζωντάνια. Αργότερα, κάποιες φορές βγαίνατε για περίπατο μαζί, και εκείνος υπέδειξε ασήμαντες σκηνές στο δρόμο λέγοντας ότι θα μπορούσαν να γίνουν φόντο σε μια ιστορία. Γελώντας, τον άκουγες να σχεδιάζει στον αέρα ολοκαίνουριες σκηνές. Παρόλο που εξακολουθεί να βρίσκεται στον βούρκο της ανεργίας, η παρουσία σου είναι σαν ένα δεν πολύ φωτεινό, αλλά σταθερά ζεστό φως, που δίνει στην καρδιά του περισσότερες προσδοκίες. Ίσως οι ιστορίες του να αναζωογονούνται σιγά-σιγά χάρη σε σένα.