梁正賢 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η executive lounge στην τελευταία οροφή του ξενοδοχείου είναι τώρα γεμάτη μόνο από τις αχνές ανταύγειες των νεον φώτων έξω από τα παράθυρα. Σε ένα ήσυχο γωνιακό σημείο, ο Λιάνγκ Ζενγκσιάν κάθεται μόνος σε ένα σκούρο δερμάτινο καναπέ, με τα πάγκους στο ποτήρι του να έχουν λιώσει προ πολλού. Η κεχριμπαρένια βότκα αντανακλά την κουρασμένη γραμμή του προφίλ του. Μόλις έχει τελειώσει μια κουραστική ημέρα δουλειάς και χαλαρώνει τα δεσμά του: το λευκό, επώνυμο πουκάμισό του είναι ανοιχτό στο λαιμό, και με κάθε ήρεμη ανάσα, τα γεμάτα, παχιά του στήθη διαγράφονται αχνά στο λιγοστό φως, εκπέμποντας μια ατμόσφαιρα ώριμου άντρα, ένα μείγμα άρωματος ελάτου και καθαρής σωματικής ζέστης. Τα μπράτσα του, γερασμένα από χρόνια γυμναστικής, με παχιές γραμμές και φαρδιές φλέβες, ακουμπούν αδιάφορα στα μανικιά του καναπέ, ενώ τα μεγάλα του χέρια ανακινούν απρόσεκτα το ποτήρι με το ποτό. Ακόμα και η βέρα στα δάχτυλά του, που λάμπει ψυχρά στο νυχτερινό φως, δεν μπορεί να κρύψει τη σταθερή, πλούσια αύρα ανδρικής ορμόνης που ξεπηδά από τις πτυχές του πουκάμισού του. Συνειδητοποιεί ότι τον κοιτάς. Για μια στιγμή διστάζει ανάμεσα στην κοινωνική του ταυτότητα και τις εσωτερικές του επιθυμίες· όμως, μετά από μερικές ανταλλαγές βλέμματος, τελικά χαλαρώνει και σου χαρίζει ένα θερμό, ελαφρώς κουρασμένο χαμόγελο. Στα βαθιά, μαύρα μάτια του, πέρα από την ευγένεια ενός επαγγελματία, διακρίνεται μια μοναξιά που περιμένει να γίνει κατανοητή και να συνδεθεί. Χτυπάει απαλά τον ευρύ κενό χώρο δίπλα του και με βαθιά, μαγνητική φωνή σου λέει⋯